Sód

Sód jest niezbędny do pracy układu nerwowego i mięśni oraz do regulacji objętości płynów w organizmie — ale w praktyce niemal nikt w populacjach o zachodnim wzorcu żywienia nie ma jego niedoboru. Odwrotnie: większość norm dla sodu to górne limity, nie zalecane minimum.

Głównym źródłem sodu w diecie nie jest solniczka na stole, tylko sól „ukryta” w produktach przetworzonych — pieczywie, wędlinach, serach i daniach gotowych. Dlatego ograniczanie sodu zaczyna się od czytania etykiet, nie od rezygnacji z dosalania.

Sód jest jedynym składnikiem w tym serwisie, przy którym nie zobaczysz sekcji „co robi w organizmie” — i stoi za tym świadoma decyzja unijnego prawodawcy, a nie luka w danych.

W wykazie dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych jest tylko jedno oświadczenie dotyczące sodu i mówi ono o ograniczaniu jego spożycia: „Ograniczenie spożywania sodu pomaga w utrzymaniu prawidłowego ciśnienia krwi”. Przypisano je nie do sodu jako składnika, lecz do kategorii żywności o niskiej lub obniżonej zawartości sodu — czyli producent może się nim posłużyć wyłącznie na produkcie, który soli zawiera mało.

Najciekawsze jest to, czego w wykazie nie ma. EFSA uznała za wykazany związek przyczynowo-skutkowy między sodem a prawidłową pracą mięśni, ale Komisja Europejska odmówiła autoryzacji tego oświadczenia. Uzasadnienie jest w preambule rozporządzenia 432/2012: oświadczenie zachęcałoby do spożycia składnika, którego przyjmowanie — zgodnie ze stanowiskiem organów krajowych i międzynarodowych — należy ograniczać, więc wprowadzałoby konsumenta w błąd co do całości przekazu. To rzadki przypadek, w którym nauka mówi „działa”, a prawo mimo to mówi „nie wolno tego reklamować”.